บทที่ 28 ตาเฒ่า!!!

จ้าวลู่ฉือก้มมองที่พื้นดินตรงโคนต้นไม้ เมื่อเห็นรอยรองเท้าเล็กๆ เขาก็ยกยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

“หึ” เขาเดินออกจากต้นไม้หามุมลับตาที่บังตัวเขามิด แล้วนั่งรออย่างเงียบๆ

หรูอวี้ที่หายตัวเข้าไปในมิติคำนวณเวลาว่าด้านนอกคงผ่านไปสักหนึ่งก้านธูปแล้วนางก็ออกมาด้านนอก ไม่ว่าจะหายเข้ามิติที่จุดใด เมื่อออกมาอีก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ